Αρθρα, Επικαιροτητα

«Εθελούσια έξοδος» στα ΕΑΣ: ένας ακόμα σταθμός στην πορεία διάλυσης

EASΔούρειος ίππος το περίφημο πρόγραμμα «εθελουσίας εξόδου»

Τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα ΑΒΕΕ αποτελούσαν μέχρι πρόσφατα έναν από τους μεγαλύτερους παραγωγικούς ομίλους στη χώρα και βασικό κορμό της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, μαζί με την ΕΛΒΟ. Σήμερα βρίσκονται με το πιστόλι στον κρόταφο, ένα βήμα πριν από τη δραστική συρρίκνωσή τους, η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη διάλυση.
Το περίφημο πρόγραμμα «εθελουσίας εξόδου», που η αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Γεννηματά εμφανίζει σαν λύση βιωσιμότητας, μόνο προς αυτή την κατεύθυνση δεν είναι. Αντίθετα, αποτελεί προσπάθεια διαχείρισης της συνολικής απαξίωσης της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, στο τελευταίο της στάδιο. Κι αυτό γιατί ο κύριος παράγοντας που δεν διασφαλίζεται είναι η παραγωγική ύπαρξη, κατ’ αρχάς, βιωσιμότητα και ανάπτυξη των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων.
Τι λείπει από το συγκεκριμένο πρόγραμμα που έχει κατατεθεί στη Βουλή; Το γενικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται. Δηλαδή, ποιο είναι το σχέδιο για την ελληνική αμυντική βιομηχανία και συγκεκριμένα για τα ΕΑΣ. Πώς είναι δυνατόν να βγάζεις 260 εργαζόμενους σε «εθελούσια έξοδο» και να μην παρουσιάζεις σε ποιο σχέδιο εντάσσεις τη συρρίκνωση της εταιρείας, αν μάλιστα υποστηρίζεις τη συνέχιση της λειτουργίας της; Αυτή είναι μια πρώτη αντίφαση. Περαιτέρω, τα ερωτήματα που εδώ και καιρό επιτακτικά έχει θέσει ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένουν αναπάντητα. Για παράδειγμα, τι θα γίνει αν λιγότεροι των 260 εργαζόμενοι αιτηθούν να ενταχθούν στο πρόγραμμα; Η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε απολύσεις για να «καλύψει» τον επιθυμητό αριθμό; Ή στην αντίθετη περίπτωση, που οι αιτήσεις ξεπεράσουν τον προβλεπόμενο αριθμό των 260. Με ποια κριτήρια θα επιλεγούν όσοι ενταχθούν στο πρόγραμμα; Πόσοι διοικητικοί και πόσοι εργατοτεχνίτες; Από ποιες ειδικότητες;


Αντιλαμβάνεται κανείς ότι, μιλώντας για τη βιωσιμότητα ενός βιομηχανικού ομίλου όπως τα ΕΑΣ, υπάρχουν προϋποθέσεις και κριτήρια άμεσα σχετιζόμενα με την παραγωγική λειτουργία: ειδικότητες, εμπειρία, τεχνογνωσία κ.λπ. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσουν οι συγκεκριμένες βιομηχανικές μονάδες, πόσω δε μάλλον να αναπτυχθούν…
Επιπρόσθετα, σχέδιο για τα ΕΑΣ σημαίνει, μεταξύ άλλων, να λαμβάνεις υπόψη τα προϊόντα παραγωγής, τα οποία εν προκειμένω είναι άμεσα συνδεδεμένα με τις ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων. Δυστυχώς, καμία τοποθέτηση και σε αυτό το σημείο.
Η αναπληρωτής υπουργός επικαλείται την ύπαρξη ενός σχεδίου για τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, το οποίο, λέει, «είναι απόρρητο» και δεν το παρουσιάζει στη Βουλή. Είναι το σχέδιο που έχει συζητήσει και συμφωνήσει με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, δηλαδή με την τρόικα. Προφανώς, για τους συγκεκριμένους οργανισμούς δεν ισχύει το «απόρρητο», το οποίο ισχύει για το ελληνικό κοινοβούλιο. Δεν έγινε αποδεκτή ούτε η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου το εν λόγω σχέδιο να κατατεθεί στην Επιτροπή Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων, οι συνεδριάσεις της οποίας είναι, έτσι και αλλιώς, απόρρητες.
Άρα, τίθεται και ουσιαστικό ζήτημα δημοκρατίας και δημοκρατικής λειτουργίας της Βουλής, για ένα μείζον θέμα όπως είναι το μέλλον της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.
Από τα παραπάνω είναι εύλογο να συμπεράνει κάποιος ότι η επίκληση του περίφημου «σχεδίου» είναι μια τακτική στην κατεύθυνση η κυβέρνηση να διαχειριστεί, αβρόχοις ποσί, την κατ’ αρχάς συρρίκνωση και σε δεύτερη φάση τη διάλυση των ΕΑΣ, με το λιγότερο δυνατό πολιτικό κόστος.
Η εκβιαστική λογική «ή ξαφνικός θάνατος της εταιρείας ή εθελούσια και σχέδια αναδιάρθρωσης» έχει τεθεί με πολλούς τρόπους στους εργαζόμενους του Ομίλου εδώ και καιρό. Και στις σημερινές, δύσκολες και κυνικές συνθήκες, το μικρότερο κακό… «κερδίζει», με τον εισηγητή να εμφανίζεται και σαν «σωτήρας» – από το ολότελα, καλή και η Παναγιώταινα.
Όμως, το επικοινωνιακό σχέδιο της κυβέρνησης –που μπορεί να φτάσει και σε φιέστες για συμβάσεις, για τις οποίες τα εργοστάσια δεν θα έχουν… εργάτες να εκτελέσουν– δεν είναι σχέδιο για την αμυντική βιομηχανία της χώρας. Δεν είναι σχέδιο κάλυψης των αναγκών των Ενόπλων Δυνάμεων. Δεν είναι σχέδιο που υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, τα εθνικά συμφέροντα, τη στήριξη της βιομηχανικής παραγωγής και την προσπάθεια παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

[δημοσιεύτηκε στον Κόσμο της Πάτρας, στο φύλλο της 25 Ιουλίου 2014]

Advertisements

Συζήτηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

συνδεσμοι

Follow Βασίλης Χατζηλάμπρου on WordPress.com
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: