Βιντεο, Βουλη, Ολομελεια, Πολυμεσα

Έχουμε τη συνείδηση και τη δύναμη να πούμε «όχι» σε ό,τι μας οργανώνουν για το αύριο; Για εμάς χτυπά η καμπάνα!

Η ομιλία του βουλευτή Αχαΐας Βασίλη Χατζηλάμπρου, εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, στην ειδική συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής, που έλαβε χώρα χθες το απόγευμα, προς τιμήν των θυμάτων των πυρηνικών Ολοκαυτωμάτων της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι και των εξ αυτών επιζώντων που επιβαίνουν στο «Πλοίο της Ειρήνης».

Η ομιλία του βουλευτή Αχαΐας Βασίλη Χατζηλάμπρου, εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, στην ειδική συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής, που έλαβε χώρα χθες το απόγευμα 13 Μάη 2015, προς τιμήν των θυμάτων των πυρηνικών Ολοκαυτωμάτων της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι και των εξ αυτών επιζώντων που επιβαίνουν στο «Πλοίο της Ειρήνης».

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΧΑΤΖΗΛΑΜΠΡΟΥ: Αγαπητοί φίλοι και προσκεκλημένοι, αγαπητοί συνάδελφοι, ανέλαβα το τιμητικό και απλό κατά τα άλλα καθήκον να καλωσορίσω τους επισκέπτες μας. Όμως, από την ώρα που έχω αναλάβει αυτό το καθήκον δυο μέρες τώρα, με «σκάβει» πολύ άσχημα.

Το να στέκεσαι μπροστά στους ανθρώπους που κατάφεραν να ζήσουν από τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι δεν είναι κάτι απλό. Δίνει ένα άλλο μέτρο στην ιστορία και στο τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Δεν μπορούμε να καθίσουμε και να τους κοιτάξουμε στα μάτια γι’ αυτό που συντελείται εβδομήντα χρόνια μετά.

Την επαύριο της καταστροφής υπήρχε μια παγκόσμια υπόσχεση: «Όχι ξανά πόλεμος», «όχι πεινασμένα παιδιά». Και διαχειριζόμαστε πια έναν πλανήτη, με τις διάφορες ευθύνες που έχει ο καθένας μας, που κάθε μέρα γεννάει πόλεμο και πεινασμένα παιδιά, γεννάει καταστροφές. Και εμείς είμαστε εύκολοι να συζητήσουμε αυτό που το καθήκον μας καθορίζει, τέλος πάντων, όπως την τάδε τροπολογία και την τάδε ρύθμιση. Και σπαταλιόμαστε ως άνθρωποι και ως δυνάμεις σε επουσιώδη. Και βλέπουμε μπροστά μας τα ουσιώδη να καταστρέφουν τη ζωή των μελλοντικών γενιών. Το βλέπουμε μπροστά μας αυτό. Συντελείται.

Είμαστε σε μια χώρα που η παράδοσή της, ο αντιστασιακός της πυρήνας και τα ολοκαυτώματα που έχει ζήσει, δεν μας επιτρέπουν να αισθανόμαστε σαν να είμαστε κάποιοι που, εν πάση περιπτώσει, η ζωή το έφερε τυχαία να ζήσουμε λιγότερο πλούσια. Η αυτοσυνείδηση, την οποία έχουμε καλεστεί να επιδεικνύουμε από τα γεγονότα και από το ότι γεννηθήκαμε εδώ, μας δίνει έναν ιδιαίτερο ρόλο στο τι αντιμετωπίζουμε. Δεν είναι εύκολο να πει κάποιος αυτό που λέει ο κόσμος μας: «Είναι πολύ δύσκολες οι συνθήκες που αντιμετωπίζουμε τώρα ως Έλληνες». Τι να πει το παιδί στην Παλαιστίνη; Τι να πει ο άνθρωπος που διασώθηκε από αυτό και βλέπει την κοινωνία να βαδίζει ξανά στα ίδια χνάρια;

Έχουμε μπαγάζια για να αντιμετωπίσουμε αλλιώς αυτά τα πράγματα. Ο μεγάλος δάσκαλος Δημήτρης Γληνός, όταν πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έγραφε τις «σημειώσεις του Ερημίτη της Σαντορίνης» και έφτιαξε την «Τριλογία του Πολέμου», είχε μια φράση: «Να σταματήσουμε τη μηχανή του πολέμου». Όχι τον πόλεμο. Και αυτό, γιατί καταλάβαινε τις αλληλουχίες συμφερόντων και κατακτήσεων και επιβολών και αλλαγής του δικαίου. Από δίκαιο ισοπολιτείας, ισονομίας, αξιοπρέπειας μετατρέπεται σε δίκαιο του ισχυρού. Καταλάβαινε ότι υπάρχει μια αλληλουχία που κάνει τον πόλεμο αναπόδραστο.

Και ενώ αυτό το βλέπουμε να έρχεται και ενώ τα εβδομήντα χρόνια από τους μικρούς περιφερειακούς πολέμους –οι οποίοι δεν έπληξαν τη χώρα μας και έγιναν πιο κει- αριθμούν αντίστοιχους νεκρούς με τις μεγάλες καταστροφές του Α΄ και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε -γιατί αυτό έγινε κομματιαστά- και θέλουμε να συνεχίζουμε να λέμε για τις δύσκολες συνθήκες που περνάμε.
Μέσα σ’ αυτά που έβαζε ο Δημήτρης ο Γληνός για την κυριαρχία του ενός απέναντι στον άλλον, έβαζε και το ζήτημα της οικονομικής επικυριαρχίας. Για να το συνειδητοποιήσουμε! Μήπως αυτή τη στιγμή ζούμε και δίνουμε αυτόν τον αγώνα και το χρέος χρησιμοποιείται σαν όργανο και στοιχείο κατοχής και κυριαρχίας -και υπάρχει συνείδηση στους λαούς γι’ αυτό- πάνω στους λαούς; Υπάρχει συνείδηση στους λαούς ότι το ζήτημα δεν είναι οικονομικό, αλλά κυρίως πολιτικό. Έχουμε τη συνείδηση, έχουμε τη δύναμη να πούμε «όχι» σ’ αυτά που μας οργανώνουν για αύριο;

Για μας χτυπάει η καμπάνα, αγαπητοί κύριοι συνάδελφοι, και όχι γι’ αυτούς που επέζησαν. Θαυμάσατε τον τρόπο με τον οποίο ένας ογδονταεξάχρονος άνθρωπος επιζών του Ναγκασάκι και της Χιροσίμα ανέλυσε το τι γίνεται στην περιοχή μας και εμείς κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε! Καταλαβαίνουμε ότι συντελείται, ότι έρχεται, ότι γίνεται, αλλά δεν το βλέπουμε. Γι’ αυτό και ήταν πολύ δύσκολο το καλωσόρισμα.
Σας ευχαριστούμε που ήρθατε εδώ και μπορούμε να σας δώσουμε μια υπόσχεση: Θα είμαστε ένας λαός που θα συνεχίσει να αγωνίζεται για την ειρήνη. Θα συνεχίσει να αγωνίζεται ενάντια στον πόλεμο, θα συνεχίσει να αγωνίζεται για ανεξαρτησία, για αξιοπρέπεια, για πραγματική δημοκρατία!

Σας ευχαριστούμε που ήρθατε!

[από τα πρακτικά της Βουλής]

Advertisements

Συζήτηση

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

συνδεσμοι

Follow Βασίλης Χατζηλάμπρου on WordPress.com
Αρέσει σε %d bloggers: